.
Goed is kwaad en kwaad is goed.
Snel door de mist en de walm gespoed.
Wanneer komen wij elkaar weer tegen? Bij donder, bliksem of bij regen?
Als het bloed is geronnen. Als de slag verloren is, en gewonnen.
Voor de zon ondergaat. - Waar?
Op de heide.
Om daar Macbeth te ontmoeten.
Wie is die bebloede man? - Gegroet.
Vertel de koning over de slag.
De meedogenloze Mcdonwald leidde de opstand vanuit het westen.
Het geluk lachte de rebel toe.
Maar dappere Macbeth... - Dat is hij.
Hakte zich een weg naar hem, en nam geen afscheid van hem...
voor hij hem van de navel tot de kaak had opengelegd.
Mijn moedige neef.
Daarop begon de Noorse koning met verse soldaten een nieuwe aanval.
Werden Macbeth en Banquo niet bevreesd?
Ja, zoals adelaars voor mussen, of leeuwen voor een haas.
Je woorden zijn even eervol als je wonden.
Laat hem verzorgen.
God zij met de koning. - Is er nieuws?
De Noorse koning, met overmacht, en hulp van de verrader Cawdor...
begon een felle strijd, tot de dappere Macbeth...
zijn dolle moed bedwong in een gevecht van man tegen man.
Kortom, de overwinning was voor ons.
Heuglijk nieuws. De leenheer van Cawdor zal ons niet meer bedriegen.
Ga zijn dood aankondigen.
En begroet Macbeth met de oude titel van de verrader.
Zo'n goede en kwade dag heb ik nog nooit gezien.
Wie zijn dit?
Ze zijn zo uitgeteerd en wild dat ze geen aardbewoners lijken.
Spreek, als je kunt. Wat zijn jullie?
Heil u, Macbeth. Heil u, leenheer van Glamis.
Heil u, Macbeth. Heil u, leenheer van Cawdor.
Heil u, Macbeth, die koning worden zal.
Zijn jullie zinsbegoocheling of werkelijkheid?
Jullie begroeten hem met zoveel mooie voorspellingen dat hij betoverd is.
Tegen mij zeggen jullie niets.
Als jullie in de tijd kunnen zien, en weten welk zaad zal groeien...
spreek dan tot mij. Ik vraag uw gunst niet, en vrees niet voor uw haat.
Heil u. Kleiner dan Macbeth, en groter.
Niet zo gelukkig, maar veel gelukkiger.
U zult koningen verwekken, maar er zelf geen zijn.
Dus heil u, Macbeth en Banquo.
Banquo en Macbeth, heil u.
Blijf, raadselachtige spreeksters. Vertel me meer.
Door Sinels dood ben ik leenheer van Glamis, dat is zo.
Maar hoe zit het met Cawdor?
Hoe komen jullie aan die kennis?
Waarom houden jullie ons op met die profetische begroeting?
Waar zijn ze gebleven?
In de lucht opgelost.
En wat lijfelijk leek is versmolten, als adem met de wind.
Waren die dingen echt aanwezig?
Of hebben we gegeten van de wortel der waanzin?
Jouw kinderen worden koningen. - Jij wordt koning en heer van Cawdor.
Ging het zo niet? - Met die melodie, en die tekst.
De leenheer van Cawdor leeft nog.
En koning worden...
is te ongelofelijk om waar te zijn.
Net als leenheer van Cawdor worden.
De koning was verheugd over uw succes.
Bode na bode zong uw lof, over uw verdediging van het rijk.
We zijn hierheen gezonden om u te danken, niet om u te betalen.
En als teken van grotere eer moet ik u leenheer van Cawdor noemen.
Kan de boze de waarheid spreken?
Cawdor leeft. Waarom geeft u mij zijn gewaad?
Hij die leenheer was, leeft nog. Maar hij verdient te sterven.
Hij is schuldig bevonden aan hoogverraad.
Glamis, en leenheer van Cawdor.
De grootste eer volgt nog.
Ik dank u voor uw moeite.
Hoop je niet dat je kinderen koning worden? Cawdor was mij beloofd.
Als alles uitkomt, zou jij kunnen opstijgen naar de kroon...
niet alleen naar Cawdor.
Vaak verleidt het kwaad ons met waarheden.
Het lokt ons met kleinigheden, en verraadt ons in grote gevolgen.
Die bovennatuurlijke verlokking kan niet slecht zijn. En niet goed.
Als hij slecht is, waarom begint hij dan met succes, in waarheid?
Ik ben leenheer van Cawdor.
Maar waarom rijzen mijn haren dan te berge bij een schrikbeeld...
en bonkt mijn hart zo onnatuurlijk tegen mijn ribben?
Ware angsten zijn minder erg dan gruwelijke verbeelding.
Die gedachte aan moord, een spookbeeld van mijn brein...
schokt mijn menselijkheid zo diep dat de waan hem vertroebelt...
... en niets bestaat behalve wat niet is.
Ik dank u, heren.
Kijk eens hoe het hem aangrijpt.
Misschien dat het lot me zal kronen zonder dat ik iets doe.
Edele Macbeth, we wachten tot u zover bent.
Vergeef me, mijn doffe geest was bezig met vergeten zaken.
Laat ons naar de koning gaan.
Lang leve de koning.
Zijn dood was grootser dan z'n leven. - Alsof hij ernaar toe geleefd had.
Hij wierp het leven weg als een vod. - Je leest de ziel niet op het gelaat.
Ik heb hem onvoorwaardelijk vertrouwd.
'Heil u, die koning worden zal.'
Ik stuur u dit, mijn dierbare deelgenoot aan grootheid...
opdat u niet onwetend blijft van de grootheid die u wacht.
Bewaar dit in uw hart, en vaarwel.
Glamis zijt gij, en Cawdor, en gij zult zijn wat u beloofd is.
Maar ik vrees voor uw aard. Die is te goedhartig om kansen te grijpen.
U wilt groot zijn...
u kent eerzucht, maar niet het venijn dat erbij hoort.
U wilt het hoogste op heilige wijze.
U speelt niet vals, maar wilt ten onrechte winnen.
Kom bij me, opdat ik mijn geest in uw oor kan uitstorten.
Heil u, Macbeth. Heil u, leenheer van Cawdor.
Waarde neef, de zonde der ondankbaarheid woog zwaar op mij.
Er komt u meer toe dan iemand ooit zal kunnen betalen.
Mijn trouwe dienst is zijn eigen beloning.
U hoeft slechts aan te nemen. - Welkom.
Ik heb u geplant, en zal u welig laten groeien.
Edele Banquo, van even grote verdienste, ik klem u tegen m'n hart.
Als ik daar groei, is de oogst voor u.
Zonen, verwanten, leenheren, en allen die mij dierbaar zijn...
ik deel u mee dat ik mijn rijk nalaat aan onze oudste, Malcolm.
Die wij in het vervolg de prins van Cumberland noemen.
Heil u, prins van Cumberland.
Thans gaan wij naar Inverness, en verstevigen onze band.
Ik zal zelf het gehoor van mijn vrouw verblijden met uw komst.
Ik neem nederig afscheid. - Mijn waarde Cawdor.
Een nobele verwant.
De prins van Cumberland.
Dat is een obstakel waarop ik val. Of ik moet er overheen.
Want het ligt in de weg.
Sterren, verberg uw vuur.
Werp geen licht op mijn zwarte verlangens.
Grote Glamis, waarde Cawdor.
Groter dan beide, in wat komen gaat.
Uw brief voerde me mee uit het heden, waar ik nu de toekomst in voel.
Mijn liefste, Duncan komt vanavond bij ons.
Wanneer vertrekt hij? - Morgen, volgens zijn plan.
Die dag zal nooit aanbreken.
Uw gezicht is als een boek waarin vreemde zaken te lezen zijn.
We moeten zijn komst voorbereiden. Laat mij vannacht uw hand leiden.
We spreken er nog over. - Lijk op een bloem, wees een slang.
Laat de rest aan mij over.
De raaf krast de fatale aankomst van Duncan onder mijn kantelen.
Kom, geesten die onze gedachten bepalen. Maak me geslachtloos.
Vervul mij van top tot teen met de ergste wreedheid.
Verdik mijn bloed. Verstop de toegang voor het berouw...
opdat mijn doel niet wordt belemmerd door vreedzaamheid.
Dit kasteel is mooi gelegen.
De zuivere lucht noodt onze zinnen tot zoete rust.
Kom, duistere nacht, en hul u in de walmen van de hel.
Laat mijn mes de wond niet zien.
En laat de hemel niet door het duister roepen.; Stop.
Schone en edele gastvrouw, ik ben vannacht uw gast.
Voor altijd uw dienares.
Geef mij uw hand.
Breng me bij de gastheer. Ik houd van hem, en blijf hem goed gezind.
Als het gedaan moet worden, is het goed als het snel wordt gedaan.
Als de moord ook het gevolg in zijn net kon wikkelen...
en zijn voltrekking ook het slagen ving...
als deze slag hier alles eens en voor al beëindigde...
slechts hier, op deze oever en zandbank in de tijd...
zette ik het hiernamaals op het spel.
Gezondheid voor dit huis.
Maar voor die daden worden wij hier berecht.
De les des bloeds die we onderwijzen keert zich straffend tegen de gever.
Hij is hier in dubbel vertrouwen.
Ik ben z'n bloedverwant en onderdaan, dat spreekt tegen de daad.
En ik ben zijn gastheer...
die zijn moordenaar zou moeten buitensluiten.
En trouwens, Duncan oefent zijn macht zo zachtaardig uit...
en zo koninklijk, dat zijn deugden voor hem pleiten als engelen...
tegen de verdoemde daad van wie hem afmaakt.
En het mededogen, als een naakte boreling op die klaroenstoot...
of cherubijnen op de blinde koeriers van de lucht...
blazen de gruweldaad in ieder oog, zodat tranen de wind zullen smoren.
Ik heb geen sporen om mijn wil aan te vuren.
Alleen een steigerende eerzucht, die over zijn eigen zadel heen valt.
Waarom heb je de zaal verlaten? - Heeft hij naar me gevraagd?
Weet je dat dan niet?
We gaan niet verder met dit plan.
Hij heeft mij eer betoond.
En ik heb een gouden reputatie, die vol glans gedragen moet worden.
En niet zo snel weggeworpen.
Was het een dronken hoop, waarin je zwolg?
Heeft hij sindsdien geslapen?
Ontwaakt hij nu, en beziet hij in ziekelijke bleekheid zijn daden?
Ik weet nu wat je liefde waard is.
Durf je je verlangen niet in daden om te zetten?
Ik bid je, zwijg. - Wil je als lafaard leven?
Laat je 'ik durf niet' volgen op 'ik wil', als een huiverige kat?
Ik durf alles wat een man past. Wie meer durft, is geen man.
Welk beest heeft je dan dit plan aan mij doen zeggen?
Toen je het dorst te doen, was je een man.
Als je meer wilt dan je was, moet je des te meer man zijn.
Heil u, leenheer van Cawdor.
En als we falen?
Dan falen we.
Maar schroef je moed voldoende op, dan falen we niet.
Ik verdoof de kamerheren van de koning zo met wijn...
dat hun herinnering slechts een nevel wordt.
Ik doe iets in hun kandeel.
Als zij gedompeld zijn in slaap, als in de dood...
wat kunnen jij en ik dan wel niet doen met de onbewaakte Duncan?
Baar enkel zonen. Je durf hoort alleen mannen voort te brengen.
Hoe vordert de nacht? - De maan is weg. Ik hoorde geen klok.
Ze gaat om twaalf uur onder. - Het is later dan dat.
Pak mijn zwaard.
Ze zijn spaarzaam in de hemel. Hun kaarsen zijn uit.
Neem dat ook maar.
Slaap bedrukt me als een loden last, toch wil ik niet slapen.
Genade, beteugel de gedachten die ons in rust overvallen.
Wie daar? - Een vriend.
Je slaapt nog niet? De koning is te bed.
Zijn stemming was erg goed, hij heeft je bedienden veel geschonken.
Ik was er niet op voorbereid. - Alles was in orde.
Ik heb van de drie heksen gedroomd.
Wat ze jou zeiden, bevatte waarheid. - Ik denk niet aan hen.
Maar, op een uur dat schikt...
moeten we die zaak bespreken, als je de tijd kunt missen.
Wanneer je maar wilt.
Je zult er eer door oogsten.
Als mijn eer geen schade lijdt, zal ik naar je luisteren.
Goede nacht, intussen.
Dank je. Ik wens jou hetzelfde.
Is dat een dolk, wat ik hier voor me zie?
Met het gevest voor het grijpen?
Kom.
Ik wil u grijpen.
Ik heb u niet, en toch zie ik u nog altijd.
Noodlottig visioen, kunt u alleen worden gezien, niet worden gevoeld?
Of bent u een dolk van de geest, voortgekomen uit mijn verhitte brein?
Ik zie u nog altijd, even tastbaar als deze dolk die ik nu trek.
U leidt me op de weg die ik wou gaan.
En toont het wapen dat ik gebruiken wou.
M'n ogen worden voor de gek gehouden, of zijn mijn scherpste zintuigen.
Ik zie u nog altijd.
En op uw lemmet zie ik druppels bloed.
Die waren er net nog niet.
Dit is niet echt.
Het is de bloedige daad die mijn ogen verwart.
Nu lijkt in de helft van de wereld de natuur gestorven.
En de moord wordt opgeschrikt door de huilende wolf, zijn wachter.
Zo sluipt hij, met Tarquinius' roversstappen...
naar de uitvoering van zijn plan, een geest gelijk.
Vaste en onwrikbare aarde...
hoor mijn stappen niet, waarheen ze leiden.
Opdat de stenen niet vertellen waar ik ben.
Hoor dit niet, Duncan...
want deze klok roept je op naar de hemel, of naar de hel.
Ik vrees dat ze ontwaken eer onze poging geslaagd is.
Rustig. Het was de uil die krijste.
De wachter van het lot, die de dappersten onheil meldt.
Mijn echtgenoot?
Ik heb het gedaan.
Heb je geen geluid gehoord?
Ik hoorde de uil en de krekels. Zei jij niets?
Wanneer? Toen ik de trap af kwam?
Luister.
Wie slaapt er in de tweede kamer? - Donalbain.
Dit is een triest gezicht. - Wat een dwaze gedachte.
Ik dacht dat ik een stem hoorde: Slaap niet meer.
Macbeth vermoordt de slaap.
Onschuldigen slapen. De slaap verweeft de losse draden van de zorg.
De dood van elke dag, balsem voor gekwetste zielen.
De grote voeder van het leven. - Wat zeg je?
Toch riep de stem door heel het huis:
Glamis heeft de slaap vermoord, dus zal Cawdor niet meer slapen.
Macbeth zal niet meer slapen. - Wie was het, die dat riep?
Zo mogen we niet aan deze daden denken. Dat zal ons gek maken.
Haal wat water, en was die smerige sporen van je handen.
Waarom heb je die dolken hierheen gebracht?
Die moeten daar liggen.
Ik ga er niet meer heen.
Ik durf niet meer te zien wat ik gedaan heb.
Je wil is zwak.
Geef mij de dolken.
Als hij bloedt...
smeer ik de dienaars ermee in. Dan lijken zij schuldig.
Wat is dat voor geklop?
Waarom schrik ik zo van elk geluid?
Wat zijn dit voor handen?
Ze rukken mij de ogen uit.
Kan de zee van Neptunus dit bloed van mijn handen wassen?
Nee, m'n handen zullen de veelvuldige zeeën karmijnrood kleuren.
Het groen in rood veranderen.
Mijn handen hebben dezelfde kleur.
Maar ik zie niet wit van angst.
Een beetje water wast onze schuld weg.
Wat is het dan makkelijk.
Naar onze kamer. Trek je nachtgewaad aan, ze mogen ons zo niet zien.
Laat je gedachten je niet meeslepen. - Ik wou dat ik mezelf niet kende.
Wek Duncan met dat geklop.
Ik wou dat je dat kon.
Wat een geklop.
De portier van de hel hoeft minder vaak naar de deur.
Wie is daar, bij Beëlzebub?
Klop, klop. Wie is daar, bij de naam van die andere duivel?
Klop, klop. Geen moment rust. Wat ben je voor iemand?
Lemand die het pad van vermaak volgt naar de eeuwige vuren?
Ik heb genoeg van dat duivels geportier.
Het is hier te koud voor de hel.
Ja ja, ik kom al.
Ben je zo laat naar bed gegaan? - Er is gefeest tot de tweede haan.
En de drank, heer, is de uitlokker van drie dingen.
Een gekleurde neus, de slaap en de urine.
De drank lokt de wellust uit, en ontneemt je de lust.
Hij lokt de begeerte uit, maar belemmert dan de daad.
Hij maakt je vurig en blust je dan. Hij windt je op en laat je aflopen.
Hij haalt je over en ontmoedigt je dan.
Hij laat je pal staan, en niet pal staan.
De drank heeft jou verleid. - Dat is zo.
Is je heer al op? - Goedemorgen.
Goedemorgen. - Is de koning al op?
Nog niet. - Hij beval me vroeg bij hem te komen.
Ik zal u bij hem brengen.
Dit is de deur.
Ik zal hem maar roepen, dat is mijn taak.
Vertrekt de koning vandaag? - Ja, dat is zijn plan.
De nacht was onrustig. Omgewaaide schoorstenen.
En, zoals ze zeggen: Gejammer in de lucht. Vreemde kreten des doods.
De aarde had koorts. - Een ruige nacht.
O, gruwel.
Gruwel, gruwel. Een meesterwerk van de verwoesting.
Moord heeft de tempel des Heren opengebroken.
Wat bedoelt u? - Zijne Majesteit?
Vraag me niet te spreken.
Ga kijken, en spreek dan zelf.
Wordt wakker. Wordt wakker, en luidt de noodklok.
Moord en hoogverraad.
Malcolm en Donalbain. Banquo. Wordt wakker.
Schudt de slaap af, de imitatie van de dood, en bezie de dood zelf.
Sta op, en zie het beeld van de doem.
Fleance, Banquo, sta op als uit jullie graf.
Wandel als geesten om de gruwel te zien.
Luid de noodklok.
Wat is er gebeurd, dat die vreselijke bazuin de slapers wekt? Spreek.
Vrouwe, u mag mijn woorden niet horen.
Banquo, onze koninklijke meester is vermoord.
O wee, wat vreselijk.
Wat? In ons huis?
Het is overal te wreed.
Macduff, zeg dat het niet waar is.
Was ik maar gestorven voor ik dit mee moest maken.
De ernst van het leven is weg. Alles is nietig. Roem en deugd zijn dood.
Wie trof het onheil? - U, al weet u het nog niet.
Uw koninklijke vader is vermoord.
Door wie? - Zijn kamerheren, kennelijk.
Ze zaten onder het bloed. Hun dolken ook.
Ik heb spijt dat ik hen in razernij gedood heb.
Waarom heeft u dat gedaan?
Wie kan er wijs, ontzet, trouw en afzijdig tegelijk zijn? Niemand.
Hier Duncan, omlijst met zijn bloed.
Daar de moordenaars, gekleurd door hun handwerk.
Wie kon zich inhouden, als hij een hart had?
En moed, om de liefde in zijn hart te tonen?
Laten we ons snel aankleden en samenkomen in de zaal...
om deze bloedige zaak te onderzoeken.
Angst en twijfel schokken ons. Gods grote hand is om mij.
Ik vecht tegen het verborgen, boosaardig hoogverraad.
Ik ook. - Wij allemaal.
Wat ga je doen?
We doen niet met hen mee.
Ik ga naar Engeland. - Ik naar lerland.
Gescheiden zijn we allebei veiliger.
Hier schuilt een dolk in elke lach.
Deze moorddadige pijl is nog niet neergekomen.
Te paard, daarom.
Het hoffelijke afscheid vergeten we maar.
Heimelijk weg.
Hoe vaart de wereld, Macduff? - Hoezo? Zie je dat niet?
Is het bekend wie dit gedaan heeft?
Zij die Macbeth gedood heeft. - Welk voordeel verwachtten zij?
Ze waren omgekocht.
Malcolm en Donalbain, Duncans zonen, zijn gevlucht. Dat is verdacht.
Dan wordt Macbeth de heerser.
Hij is al naar Scone om gekroond te worden.
Ga jij naar Scone? - Nee, naar huis. Naar Fife.
Ik ga er wel naartoe.
Hopelijk zie je daar dat alles goed geregeld wordt.
Nu heb je alles.
Het koningschap, Cawdor, Glamis.
Alles wat de heksen voorspeld hebben.
En ik vrees dat je er vuil spel voor hebt gespeeld.
Maar je nageslacht erft de titel niet.
Ik word de voorvader van vele koningen, zeiden ze.
Als ze de waarheid spreken, zijn zij dan niet ook mijn orakelen?
Mag ik niet ook hopen?
Heil u, Macbeth. Heil u, koning van Schotland.
Onze voornaamste gast.
Als we hem vergeten hadden, was het feest niet compleet.
Ik verzoek je naar het feestmaal te komen.
Uwe hoogheid hoeft slechts te bevelen. Ik ben voor altijd trouw.
Ga je vanmiddag rijden?
Ga je ver?
Om de tijd te doden tussen nu en het diner.
Mis het feest niet. - Zeker niet, heer.
Onze neven zijn in Engeland en lerland, en geven de moord niet toe.
Maar daarover later. Ga rijden, ik zie je vanavond.
Gaat Fleance met je mee?
Ik wens je snelle en betrouwbare paarden toe.
Willen zij me spreken?
Breng ze bij me.
Koning zijn is niets, als ik niet veilig koning ben.
Ik ben bevreesd voor Banquo.
Zijn vorstelijke natuur heeft een wijsheid die zijn moed ondersteunt.
Alleen voor hem ben ik bevreesd.
Mijn genius deinst voor de zijne terug.
We willen alleen zijn tot het avondmaal. God zij met u.
Hij berispte de heksen, toen zij mij koning noemden.
Hij vroeg ze tot hem te spreken.
Toen begroetten zij hem als voorvader van een koningsgeslacht.
De kroon die zij me gaven is onvruchtbaar, mijn scepter dor.
Die wordt uit mijn hand gerukt door een ander dan mijn zoon.
Als dat zo is, heb ik voor Banquo's zoons mijn geweten bezoedeld.
Voor hen heb ik de edele Duncan vermoord.
Om hen koning te laten worden. De nakomelingen van Banquo.
Blijf wachten bij de deur.
Hebben we elkaar gisteren niet gesproken?
Heeft u nagedacht over wat ik gezegd heb?
Hij was het die u in het verleden onderdrukt heeft.
Terwijl u mij verdacht. - Dat heeft u ons verteld.
Bent u zo duldzaam dat u dit over uw kant laat gaan?
Is het uw evangelie om te bidden voor die man...
die u het graf in jaagt en tot de bedelstaf brengt?
Wij zijn mannen, heer.
Ja, in de lijst vallen jullie onder de mannen.
Zoals jachthonden, windhonden, bastaarden, spaniëls en mopsen...
alle honden genoemd worden. Zo is het ook bij mannen.
Als u een plaats verdient in de rangorde...
die niet bij de laagste mannen hoort, zeg dat dan.
Dan vertrouw ik u de zaak toe. Uw vijand wordt uit de weg geruimd.
En u verwerft mijn gunst, want zolang hij leeft is mijn leven onzeker.
Zijn dood zou mij gezond maken.
Ik ben door de slagen van het leven zo tot razernij gebracht...
dat ik alles wil doen om de wereld te krenken.
Zo ben ik ook.
U weet dat Banquo uw vijand was. - Ja, heer.
Hij is ook de mijne.
Ik kan hem met brute macht wegvagen, mijn wil staat daar voor in.
Maar dat moet ik niet doen, vanwege gemeenschappelijke vrienden...
wier gunst ik niet wil verliezen.
Daarom ding ik naar jullie medewerking.
De zaak mag niet openbaar worden, om diverse, gewichtige redenen.
We zullen doen wat u beveelt. - Uw moed straalt uit uw ogen.
Het moet vanavond gebeuren, ver van het paleis.
En om te zorgen dat alles vlekkeloos verloopt...
moet Fleance, zijn zoon, die hem gezelschap houdt...
en die ik even graag wil zien verdwijnen als zijn vader...
hetzelfde duistere lot ondergaan.
Bespreek uw beslissing. - We hebben besloten.
Zeg hen waar ze zich moeten verbergen.
Hoe nu, heer?
Waarom zonder je je af, met treurige gedachten als metgezellen?
Denk niet aan wat niet verholpen kan worden. Wat gedaan is, is gedaan.
We hebben de slang verwond, maar niet gedood.
Maar laat het heelal instorten voor wij in vrees eten...
en de slaap elke nacht wordt gekweld door vreselijke dromen.
Het is beter om dood te zijn dan gemarteld te worden door die waan.
Duncan ligt in zijn graf. Na de koorts van het leven rust hij zacht.
Hoogverraad heeft hem gedood.
Staal, noch vergif...
opstand nog vijandschap, niets kan hem nog deren.
Wees toch rustig, heer.
Strijk je doorploegde trekken glad.
Wees vrolijk en joviaal voor je gasten.
Dat zal ik zijn.
Ik vraag van jou hetzelfde.
Mijn geest is vol schorpioenen, liefste vrouw.
Je weet dat Banquo en Fleance nog leven.
Maar hun natuur bestaat niet eeuwig.
Er is nog troost. Ze zijn niet onkwetsbaar.
Dus wees verheugd.
Voor de vleermuis is uitgevlogen...
voor Hecate's kever de doffe oproep van de nacht gonst...
zal er een duistere daad gepleegd worden.
Wat wordt er gedaan?
Blijf onwetend, lieveling, tot je de daad toejuicht.
Kom, verzegelende nacht. Bedek het tere oog van de treurige dag.
Verscheur met bloedige en onzichtbare hand...
de levensbrief die mij benauwt.
De lucht vertroebelt, de kraai vliegt naar het woud.
Het goede van de dag wordt slap en slaperig.
De dienaars van de nacht storten zich op hun prooi.
Wie heeft u gevraagd te komen? - Macbeth.
Wantrouwen is niet nodig.
Hij komt ons vertellen wat ons te doen staat.
Kom ons dan bijstaan.
De dag glinstert nog in het westen. Ons doelwit nadert snel.
Op de klok is het nog dag, toch smoort de nacht de lamp.
Is het de macht van de nacht, of de schande van de dag...
waardoor het duister de aarde begraaft, niet door licht gekust?
Het zal regenen vannacht.
Laat neerdalen.
Verraad.
Vlucht, beste Fleance, vlucht.
Vlucht.
Er zit bloed op uw gezicht.
Van Banquo. - Is hij afgemaakt?
Zijn strot is doorgesneden. Door mij.
U bent de beste messentrekker. Wie Fleance doodde, is ook goed.
Als u dat was, bent u ongeëvenaard. - Fleance is ontsnapt, heer.
Dan steekt mijn koorts weer op.
Anders zou ik gaaf zijn als marmer, solide als een rots.
Maar nu ben ik opgesloten, de gevangene van angst en twijfel.
Maar Banquo zwijgt? - Hij ligt stil.
Met twintig houwen in zijn hoofd.
Daar ligt de volwassen slang.
De worm die gevlucht is, zal later wel een gifslang worden.
Nu heeft hij nog geen tanden. Ga, morgen spreken we elkaar.
U kent uw plaatsen, ga zitten. Ik heet u hartelijk welkom.
Dank u, majesteit.
De gastvrouw blijft op de troon. Ik zal de nederige gastheer spelen.
U vergeet de heildronk. - Liefste geheugensteun.
Ik drink op de vreugde van de hele tafel...
en op onze goede vriend Banquo, die we missen. Was hij maar hier.
Moge eetlust leiden tot gezonde vertering.
Wilt u gaan zitten, hoogheid?
Wilt u ons vereren met uw koninklijke aanwezigheid?
De tafel is vol. - Hier is een plek gereserveerd.
Waar dan? - Hier.
Wie heeft dit gedaan? - Wat, heer?
Je kunt niet zeggen dat ik het was.
Schud je bloedige lokken niet zo. - Sta op, heren. De koning is onwel.
Ga zitten. Hij heeft dit vaker, sinds zijn jeugd al.
Blijf zitten. De aanval zal snel afgelopen zijn.
Ben je een man?
Ja. Ik durf de gruwel in het gezicht te zien.
Beheers je. Je angst tovert je iets voor.
Net als de zwevende dolk die je naar Duncan leidde.
Waarom trek je zo'n gezicht? Je ziet alleen een stoel.
Kijk daar dan. Wat zeg je nu?
Verdwijn, uit mijn ogen. Uw botten zijn zonder merg, uw bloed is koud.
Er zit geen leven meer in de ogen waarmee u staart.
Neem elke andere vorm aan dan deze, en ik zal niet beven.
Ga heen, gruwelijke schim. Onwerkelijke schijnvertoning.
De dwaasheid heeft je ontmand.
Ik zag hem, zowaar ik hier sta. - Schaam je.
Sinds de oudheid is er bloed vergoten.
Er zijn moorden gepleegd, te gruwelijk voor het oor.
Vroeger stierf een man als zijn hersens waren verpletterd.
Nu herrijzen de doden, met twintig wonden op hun hoofd.
Je hebt de vrolijkheid verstoord met je verwarring.
Kan zoiets bestaan, ons overweldigen, zonder onze verwondering?
U bevreemdt mij. Ik twijfel zelfs aan mezelf.
Dat u zo'n schouwspel kunt bezien...
terwijl uw wangen hun natuurlijke blos behouden.
De mijne zijn verbleekt van angst. - Welk schouwspel, heer?
Spreek niet, het wordt steeds erger. Vragen maken hem razend. Goedenacht.
Vergeet het protocol, ga nu.
Goedenacht. Ik wens zijne majesteit beterschap.
Een goede nacht, u allen.
Er komt bloed van, zeggen ze. Bloed verlangt bloed.
Stenen hebben bewogen, bomen hebben gesproken.
Hoe vordert de nacht?
Hij is bijna niet te onderscheiden van de ochtend.
Wat zeg je ervan dat Macduff weigert zich aan mij te vertonen?
Hoe weet je dat? - Dat heb ik opgevangen.
Bij elk van hen heb ik een bediende omgekocht.
Je ontbeert de lafenis der natuur, de slaap.
Kom, laat ons gaan slapen.
Ik moet terug naar de heksen. Ze zullen mij meer vertellen.
Ik grijp de ergste middelen aan om het ergste te horen.
Voor mijn gemoedsrust moet alles wijken.
Ik sta zo diep in het bloed, dat als ik blijf staan...
de weg terug even vermoeiend is als doorgaan.
Vreemde dingen in mijn hoofd willen mijn hand besturen.
Ze moeten worden uitgevoerd, voor ze doordacht zijn.
In daden zijn wij nog maar kinderen.
Bij het jeuken van mijn duimen, er komt iets met boze luimen.
Wat nu, duistere heksen? Wat doen jullie?
Een naamloze daad. - Dubbel, last en omhaal.
Brand, o vuur, en ketelstaal.
Pad onder de koude steen, na een hele maand geween.
Gesmoord venijn, in slaap gemolken. Laat de toverketel kolken.
Een salamanderoog, een kikkerlong. Vleermuiswol en hondentong.
Addervork en wormen sterk, hagedissenpoot en uilenvlerk.
Turkenneus, Tartarenlip, bij maansverduistering afgeknipt.
Filet van moerasslang, kook in de ketel, heet en lang.
De lever van een goddeloze jood, geitengal en taxusloot.
Ik bezweer jullie, waar je kennis ook vandaan komt:
Geef mij antwoord. - Spreek.
Vraag maar, wij zullen antwoorden. - Wij, of onze meesters?
Roep ze op, ik wil ze zien.
Gekoeld met bavianenbloed, is de drank gereed en goed.
Zeg mij, onbekende macht... - Hij weet wat je denkt.
Hoed u voor Macduff. De leenheer van Fife.
U bespeelt mijn grote angst.
Nog één woord. - Hij laat zich niet bevelen.
Wees bloedig, dapper en vastberaden. Lach om de macht der mensen.
Niemand die uit een vrouw geboren is, zal Macbeth iets kunnen doen.
Niemand die uit een vrouw geboren is. - Ik hoef u niet te vrezen, Macduff.
Maar voor dubbele zekerheid, om het lot aan mij te binden:
U blijft niet leven.
Macbeth zal nooit worden verslagen. - Nooit.
Tot het grote Birnam Wood tegen hem optrekt op Dunsinane Hill.
Dat zal nooit gebeuren. Wie kan het woud rekruteren?
De boom zijn wortels uit de aarde laten trekken? Goede voortekenen.
Toch bonkt mijn hart, door één vraag:
Zal Banquo's nageslacht regeren? - Vraag niet meer.
Ik wil het weten. Als je weigert, zij je voor eeuwig vervloekt.
U lijkt te sterk op Banquo's geest. Uw kroon brandt in mijn ogen.
Wat? Zet de lijn zich voort tot het laatste oordeel?
Nu zie ik dat het waar is.
De met bloed besmeurde Banquo lacht tegen mij.
En wijst dat zij de zijnen zijn.
Waar zijn ze?
Weg.
De pest zij in de lucht waarop ze rijden. Verdoemd wie hen vertrouwt.
Macduff is gevlucht.
Waar verbergt hij zich? - Het Engelse hof.
Waar Duncans zoon woont. Daar is Macduff naartoe.
Om steun te vragen van Northumberland en oorlogszuchtig Siward.
Met hun hulp keert het vlees terug op onze tafel, de slaap in onze nacht.
Geen bloedig mes meer op ons banket.
Moge een engel naar Engeland vliegen en terugkeren met een zegen.
Waarde vrouwe...
De goede Duncan is dood.
Betreurd door Macbeth. Nu, hij was dood.
Dappere Banquo was te laat op pad.
Gedood door Fleance, want die is gevlucht.
Ga niet te laat op pad.
Wat erg dat Malcolm en Donalbain hun vader doodden.
Macbeth heeft diep gerouwd.
Als hij Duncans zoons kon vangen... - Wat de hemel verhoede.
Zouden ze leren wat vadermoord is. - En Fleance ook.
Stil.
Is er nieuws?
Macduff is naar Engeland gevlucht.
Naar Engeland gevlucht?
Tijd, u bent mijn snode plannen voor.
Ik overval het kasteel van Macduff. Verover Fife.
Ik jaag zijn vrouw en kinderen over de kling.
En alle arme zielen die aan hem verwant zijn.
Niet snoeven als een dwaas. Ik voer dit uit, voor mijn wil verslapt.
Heb geduld. - Dat had hij niet.
Zijn vlucht was waanzin, uit angst. - Of het was wijsheid.
Wijsheid? Zijn huis en gezin achterlaten en zelf vertrekken?
Hij houdt niet van ons. Dit is onnatuurlijk.
De nederige winterkoning verdedigt haar kuikens tegen de uil.
Het is alles angst, geen liefde. - Beheers je, waarde nicht.
Je man is nobel, wijs, verstandig, en weet goed hoe de wind waait.
Ik neem nu afscheid, maar keer snel terug.
Als het ergste achter de rug is, keren de oude tijden terug.
Mijn kleine neef. God zegene je.
Hij is verwekt maar vaderloos.
Ik vertrek meteen.
Hoe kom jij aan een vader? - Nee, jij aan een man?
Ik kan er twintig kopen, op iedere markt.
Was mijn vader een verrader? - Ja.
Wat is een verrader? - Lemand die zweert en liegt.
Ledereen die dat doet is 'n verrader? - Die moeten worden opgehangen.
Door wie? - Eerlijke mensen.
De leugenaars zijn met meer, ze kunnen de anderen ophangen.
God sta je bij, arme aap. - Als hij dood was, zou je huilen.
Waar is je man?
Hopelijk niet op zo'n ongewijde plek dat u hem kunt vinden.
Hij is een verrader.
Je liegt, harige schurk. - Wat wou jij, krieltje?
Klein verradersgebroed.
Hij heeft me gedood, moeder.
Wat heeft u haar horen zeggen bij die nachtelijke wandelingen?
Dingen die ik niet navertel.
Een dokter moet u het wel vertellen. - Niet aan u, of wie dan ook.
Ik heb geen getuigen voor wat ik zeg.
Haar ogen zijn open. - Ja, maar ze nemen niets op.
Wat is dit? - Een gewoonte van haar.
Alsof ze haar handen wast.
Toch weer een vlek.
Weg, vervloekte vlek.
Weg, zei ik.
Eén.
Twee.
Dan is het tijd om het te doen.
De hel is duister.
Schaam u, heer. Een soldaat, en bevreesd?
Wat moeten we vrezen, als we de machtigste zijn?
Wie had gedacht dat de oude man zoveel bloed in zich had?
De leenheer van Fife had een vrouw.
Waar is ze nu?
Worden deze handen dan nooit schoon?
Hou op, heer. U bederft alles met uw schrik.
U weet iets wat u niet hoort te weten.
Ze heeft gezegd wat ze niet moest zeggen.
Ik ruik het bloed nog.
Alle parfums van Arabië kunnen deze hand niet zoet laten geuren.
Wat een jammerklacht. Het hart is bezwaard.
Was je handen. Trek je nachtjapon aan.
Zie niet zo bleek.
Banquo kan zijn graf niet uit, zeg ik je.
Ook dat, dus?
Naar bed.
Kom, geef me je hand.
Wat gedaan is, maak je niet ongedaan.
Naar bed, naar bed.
Ze heeft een priester nodig, geen arts.
God vergeve ons allen.
Zorg voor haar. Haal alles weg wat schade kan doen, en bewaak haar.
Goedenacht. - Goedenacht, dokter.
Hoe is het met haar?
Ze is niet echt ziek, maar waanbeelden verstoren haar slaap.
Genees haar daarvan.
Kunt u geen zieke geest behandelen?
Diep verdriet uit het geheugen rukken?
Zorgen uitwissen die in het brein gegrift staan?
En met een zoet tegengif van vergetelheid...
datgene wegwassen wat het hart bezwaart?
Daarvoor moet de patiënt zichzelf behandelen.
Geef de medicijnen maar aan de honden.
Geen nieuwe rapporten meer. Laat ze allen vluchten.
Tot Birnam Wood naar Dunsinane trekt, verschiet ik niet van angst.
Die jongen, Malcolm, is die niet uit een vrouw geboren?
De geesten die alles weten hebben me dit gezegd:
Vrees niet. Geen man die uit een vrouw geboren is, kan u iets doen.
Vlucht maar, valse leenheren. Meng je onder de Engelse fijnproevers.
Ons land zinkt weg onder het juk. Het weent, het bloedt.
Elke dag wordt een houw aan haar wonden toegevoegd.
Elke morgen rouwen nieuwe weduwen en nieuwe wezen.
Nieuw verdriet slaat de hemel in het gelaat, dat meevoelt met Schotland.
Wie komt daar?
Een landgenoot die een vreemde voor ons lijkt.
Mijn immer geliefde neef.
Welkom.
Alles hetzelfde in Schotland? - Helaas.
Het herkent zichzelf niet. Het is geen moeder, maar een graf.
Het laatste verdriet? - Elke minuut verwekt een nieuw.
Hoe is het met mijn vrouw? - Goed.
Mijn kinderen? Heeft de tiran hen iets gedaan?
Nee, het ging goed toen ik hen verliet.
Spreek dan toch. Hoe gaat het?
Uw blik in Schotland zal vrouwen doen vechten.
Ik ga er naartoe.
Engeland heeft ons de goede Siward geleend, en 10.000 man.
Een betere en meer ervaren krijger is er niet.
Kon ik maar even veel troost bieden.
Maar mijn woorden zouden gehuild moeten worden in de woestijn.
Waar gaat het over? - Vooral over u.
Verzwijg het dan niet voor me. Snel, vertel het me.
Uw kasteel is overvallen, uw gezin is afgeslacht.
Genadige hemel.
Bedek je hoofd toch niet zo.
Geef het verdriet woorden.
Mijn kinderen ook? - Vrouw, kinderen, bedienden.
En ik was ver van hen. Mijn vrouw? - Ik zei het al.
Laat onze wraak het medicijn zijn om dit dodelijk verdriet te genezen.
Hij heeft geen kinderen.
Al mijn schatjes...
Allemaal, zei u?
Helse gier. Al mijn kuikens en hun kloek, in één klap?
Verzet u als een man. - Dat zal ik doen.
Maar ik moet het ook voelen als een man.
Ik moet me herinneren hoe het was, het allerdierbaarste voor mij.
Keek de hemel toe, zonder in te grijpen?
Zondige Macduff, ze zijn afgeslacht om jou, niet om hun eigen daden.
De hemel schenke hen rust.
Maak dit tot slijpsteen van uw zwaard. Zet droefheid om in woede.
Stomp uw hart niet af. Laat het razen.
Genadige hemelen, verkort het oponthoud.
Laat mij de bruut van Schotland confronteren.
Ons leger is klaar. Macbeth wordt geplukt.
Breng hem op zwaardlengte bij me. Als hij ontsnapt, de hemel vergeve hem.
Wat doet de tiran? - Hij versterkt Dunsinane.
Sommigen noemen hem gek. Wie hem minder haat, noemt het razernij.
Hij wordt gehoorzaamd, maar niet uit liefde.
Zijn titel hangt los om hem heen, een reuzenmantel om een dwerg.
Zijn innerlijk verwerpt zichzelf. - Malcolm, Siward en Macduff naderen.
We treffen hen bij Birnam Wood. Ze komen van die kant.
De duivel hale je, dwaas. Vanwaar die ganzenblik?
Er komen 10.000... - Ganzen, smeerlap?
Soldaten, heer. - Lafhartige knaap.
Wat voor soldaten, vod?
Die bleke wangen duiden op angst. Wat voor soldaten, melkmuil?
Het Engelse leger, met uw welnemen.
Seyton. Wegwezen met die tronie.
Ik word er ziek van als ik zie... Seyton, zei ik.
Ik heb genoeg geleefd. Mijn Mei is verdord, mijn blad vergeeld.
En de metgezellen van de ouderdom, zoals eer, liefde...
gehoorzaamheid, een leger vrienden...
die kan ik niet verwachten.
In hun plaats.; vervloekingen...
niet luid, maar hartgrondig.
Lippendienst.
Lucht, die het arme hart ontkennen wil, maar het niet durft.
Seyton. - Wat is er van uw dienst?
Wat is het nieuws? - Alle rapporten zijn bevestigd.
Ik vecht tot al mijn vlees is afgehakt. Mijn harnas.
Dat is nog niet nodig. - Ik trek het aan.
Stuur nog meer ruiters het land in. Hang alle lafaards op.
Trek me mijn harnas aan. Geef me mijn zwaard.
Dokter, mijn leenheren ontvluchten me. Vlug wat, man.
Als u kon, moest u het water van mijn land peilen...
de ziekte opsporen, en het zuiveren tot het weer gezond is.
Ik zou u toejuichen tot de echo terug juicht.
Uittrekken, zei ik.
Welk purgeermiddel, rabarber of senna, verlost me van die Engelsen?
Hoort u iets van hen? - Ja, heer.
Omdat u zich wapent, horen wij ervan.
Ik vlucht niet heen, tot Birnam Wood verschijnt in Dunsinane.
Ben ik uit Dunsinane vertrokken, geen fortuin zou me hierheen lokken.
Welk woud is dat? - Het woud van Birnam.
'Ik ontmoette hen na de overwinning.
Ik weet uit betrouwbare bron dat zij meer bezitten dan sterfelijke kennis.
Toen ik daar stond, verbijsterd, kwamen er boden van de koning...
die mij begroetten als leenheer van Cawdor.
Met die titel hadden de heksen mij heil toegewenst.
En zij noemden mijn toekomstige titel toen ze zeiden:
Heil u, die koning zult zijn.
Ik stuur u dit, mijn dierbare deelgenoot aan grootheid...
opdat u niet onwetend blijft...
van de grootheid die u wacht.
Bewaar dit in uw hart...
en vaarwel.'
Hang de banieren aan de buitenste muren.
De oproep blijft: Ze komen.
Mijn sterke kasteel lacht om belegering.
Laat ze hier liggen tot honger en koorts hen verteren.
Ze hebben mijn bondgenoten geroofd, anders zou ik ze terugdrijven.
Wat is dat voor geluid?
Ik ben de smaak van de angst bijna vergeten.
Ooit zou een nachtelijke kreet mijn zinnen hebben verkild.
Mijn haar zou overeind zijn gaan staan, alsof het levend was.
Ik ben zat van gruwelen.
Wat beduidde die kreet?
De koningin is dood, heer.
Ze had hierna moeten sterven.
Dat zou de tijd geweest zijn voor dat nieuws.
Morgen, en morgen, en morgen.
Kruipend met trage tred tot het laatste woord in het boek der tijd.
Als al onze dagen dwazen hebben geloodst naar stoffig sterven.
Uit, uit, korte kaars.
Het leven is slechts een lopende schim.
Een povere speler die pronkt en tobt op het toneel, en dan verstomt.
Het is een verhaal, verteld door een idioot...
vol van klank en razernij, dat niets beduidt.
Heer.
- Uw verhaal, snel.
Ik moet iets melden, maar weet niet hoe.
Vooruit, zeg op.
Ik hield de wacht, en keek naar Birnam. Het woud begon te bewegen.
Ellendige leugenaar. - Het rukt al een mijl op.
Een bewegend bos.
Als je liegt, hang je levend aan een boom tot de hongerdood je haalt.
Vrees niet, tot Birnam Wood oprukt naar Dunsinane.
En nu nadert een woud Dunsinane.
Elke soldaat draagt een tak.
Daarmee verhullen ze hun aantal. Ze misleiden de verspieders.
Het zonlicht begint me te vermoeien.
Ik wou dat de wereldse staat nu uiteen zou vallen.
Luid de noodklok.
Blaas, wind. Kom, verderf. Ik zorg dat ik in het harnas sterf.
Laat al onze trompetten spreken.
Macduff, leid de eerste aanval met de jonge Siward.
Tiran, laat uw gezicht zien.
Laat mij hem vinden. Meer vraag ik niet.
Als een ander zwaard u treft, blijven mijn dode geliefden me kwellen.
Wat is uw naam?
Die durft u niet te horen. - AI is hij vuriger dan de hel.
Mijn naam is Macbeth.
De duivel kan geen bozer woord spreken.
Of geen vreeswekkender. - U liegt, tiran.
Dat zal ik met mijn zwaard bewijzen.
U bent uit een vrouw geboren.
Ze hebben me aan de paal gebonden.
Ik kan niet vluchten, maar moet doorvechten als een beer.
Waarom sterven door mijn zwaard, als een Romein...
als ik nog andere levens kan neersabelen?
Wie is er niet uit een vrouw geboren? Hem vrees ik, en geen ander.
Draai je om, hellehond. Draai je om.
Van alle mannen meed ik u alleen.
Ik heb geen woorden.
Mijn stem zit in mijn zwaard.
Uw wrede bloeddorst is niet te beschrijven.
Mijn ziel is al te zeer bezwaard door bloed van u.
Laat uw zwaard neerdalen op kwetsbare hoofden.
Magie beschermt mijn leven. Geen uit een vrouw geborene ontneemt het mij.
Wanhoop dan, en laat de engel die u dient u zeggen:
Macduff is uit zijn moeders buik voortijdig gerukt.
Vervloekt de tong die mij dit zegt. Hij heeft mijn moed gebroken.
Die demonen verstrikken ons in dubbelzinnigheid.
Ze verbreken de beloften waar onze hoop op steunt.
Ik zal mij niet verlagen, en de grond kussen voor Malcolms voeten.
En getart worden door het vloekend grauw.
Al is nu Birnam Wood gekomen tot Dunsinane...
en bent u, mijn vijand, niet uit een vrouw geboren:
Ik strijd tot het einde.
Sla toe, Macduff.
Vervloekt zij hij die als eerste roept: Genoeg.
Een grote dag als deze is goedkoop verkregen.
Heil u, koning. Want dat bent u.
Zie, het vervloekte hoofd van de dwingeland.
De bevrijding is daar.
Heil u, koning van Schotland.
Ondertiteling: SDI Media Group
-